روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود روی تابلو خوانده می شد:                 

((من کور هستم لطفا کمک کنید))

روزنامه نگار خلاقی از کنار او می گذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه در داخل کلاه بود. او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت ان را برگرداند و اعلان دیگری روی آن نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و آنجا را ترک کرد. عصر انروز روز نامه نگار به آن محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است مرد کور از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که ان تابلو را نوشته بگوید، که بر روی آن چه نوشته است؟روزنامه نگار جواب داد: چیز خاص و مهمی نبود، من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده می شد:

(( امروز بهار است، ولی من نمی توانم آنرا ببینم )) ! ! !

وقتی کارتان را نمی توانید پیش ببرید استراتژی خود را تغییر بدهید خواهید دید بهترینها ممکن خواهد شد باور داشته باشید هر تغییر بهترین چیز برای زندگی است. حتی برای کوچکترین چیز ها

یک داستان آموزنده برای زندگی که از طرف یه دوست خوب به دستم رسیده است .

"زن و دختر جوانی پیرمردی خسته و افسرده را کشان کشان نزد شیوانا آوردند و در حالی که با نفرت به پیرمرد خیره شده بودند از شیوانا خواستند تا سوالی را از جانب آن ها از پیرمرد بپرسد!
شیوانا در حالی که سعی می کرد خشم و ناراحتی خود را از رفتار زشت دختر و زن با پیرمرد پنهان کند، از زن قضیه را پرسید. زن گفت: "این مرد همسر من و پدر این دختر است. او بسیار زحمت کش است و برای تامین معاش ما به هر کاری دست می زند. از بس شب و روز کار می کند دستانی پینه بسته و سر و صورتی زخمی و پشتی خمیده و قیافه ای نه چندان دلپسند پیدا کرده است. وقتی در بازار همراه ما راه می رود ما در هیکل و هیبت او هیچ چیزی برای افتخار کردن پیدا نمی کنیم و سعی می کنیم با فاصله از او حرکت کنیم. ای استاد بزرگ از طرف ما از این پیرمرد بپرسید ما به چه چیز او به عنوان پدر و همسر افتخار کنیم و چرا باید او را تحمل کنیم!؟"
شیوانا نفسی عمیق کشید و دوباره از زن و دختر پرسید: "این مرد اگر شکل و شمایلش چگونه بود شما به او افتخار می کردید!؟"
دخترک با خنده گفت: "من دوست دارم پدرم قوی هیکل و خوش تیپ و خوش لباس باشد و سر و صورتی تمیز و جذاب داشته باشد و با بهترین لباس و زیباترین اسب و درشکه مرا در بازار همراهی کند."
زن نیز گفت: "من هم دوست داشتم همسرم جوان و سالم و تندرست و ثروتمند و با نفوذ باشد و هر چه از اموال دنیا بخواهم را در اختیار من قرار دهد. نه مثل این پیرمرد فرتوت و از کار افتاده فقط به اندازه بخور و نمیر برای ما درآمد بیاورد!؟ به راستی این مرد کدام از این شرایط را دارد تا مایه افتخار ما شود؟ ای استاد از او بپرسید ما به چه چیز او افتخار کنیم!؟"
شیوانا آهی کشید و به سوی پیرمرد رفت و دستی به شانه اش زد و به او گفت: "آهای پیرمرد خسته و افسرده! اگر من جای تو بودم به این دختر بی ادب و مادر گستاخش می گفتم که اگر مردی جوان و قوی هیکل و خوش هیبت و توانگر بودم، دیگر سراغ شما آدم های بی ادب و زشت طینت نمی آمدم و همنشین اشخاصی می شدم که در شان و مرتبه آن موقعیت من بودند!؟"
پیرمرد نگاه سنگینش را از روی زمین بلند کرد و در چشمان شفاف شیوانا خیره شد و با صدایی آکنده از بغض گفت:" اگر این حرف را بزنم دلشان می شکند و ناراحت می شوند!! مرا از گفتن این جواب معاف دار و بگذار با سکوت خودم زخم زبان ها را به جان بخرم و شاهد ناراحتی آنها نباشم!"
پیرمرد این را گفت و از شیوانا و زن و دخترش جدا شد و به سمت منزل حرکت کرد.
شیوانا آهی کشید و رو به زن و دختر کرد و گفت: "آنچه باید به آن افتخار کنید همین مهر و محبت این مرد است که با وجود همه زخم زبان ها و دشنام ها لب به سکوت بسته تا مبادا غبار غم و اندوه بر چهره شما بنشیند."

درجستجوی خوشبختی

اول دلم لک زده بود که بتوانم دبیرستان را تمام کنم و به دانشگاه بروم.

بعد داشتم می مردم که دانشگاه را تمام کنم و سر کار بروم.

بعد دلم لک زده بود که ازدواج کنم و بچه دارشوم.

بعد همیشه منتظر بودم که بچه هایم بزرگ شوند و به مدرسه بروند و من بتوانم دوباره مشغول به کار شوم.

بعد آرزو داشتم که باز نشسته شوم.

                                               و حالا دارم می میرم که ............

                              كه یک دفعه متوجه شدم ، که اصلا یادم رفته بود

                                              زندگی کنم!        

  با تشكر از دوست خوبم  "داریوش شاکری" و سركار خانم م مقدم

خدا وجود ندارد !

مردی به سلمانی رفت تا صورت و موهای خود را اصلاح کند .

مرد آرایشگر در حین انجام کار با مشتری خود نیز ، صحبت می کرد .

آرایشگر گفت : من فکر می کنم که ، خدا وجود ندارد .

مشتری تعجب کرد و پرسید ؛ چرا چنین چیزی می گویی ؟

مرد آرایشگر جواب داد : اگر به خیابان بروی متوجه می شوی که چرا خدا وجود ندارد. به من بگو اگر خدا وجود دارد چرا این همه درد و رنج در اطراف ما هست ؟ من نمی توانم خدایی را دوست داشته باشم که این همه بلا و مصیبت را می بیند و کاری نمی کند .

مرد مشتری لحضه ای فکر کرد ، اما چون نمی خواست به آرایشگر جوابی بدهد سکوت کرد. وقتی کار اصلاح موهایش تمام شد آرایشگاه را ترک کرد و به خیابان رفت .

در خیابان با مرد ژولیده ای مواجه شد ، که صورتی کثیف ، موها و ریش های بلند و نامرتب داشت.

مرد فوراً به آرایشگاه برگشت و گفت: من فکر می کنم این حوالی آرایشگری وجود ندارد !

مرد آرایشگر با تعجب گفت : چرا چنین حرفی می زنی ؟ من اینجا هستم ، تا چند دقیقه پیش داشتم موهای تو را اصلاح می کردم.

مرد مشتری جواب داد : همین که گفتم اینجا آرایشگری وجود ندارد .اگر وجود داشت چرا مردم کثیف و با موها و ریش های نا مرتب در خیابان در آمد و شد هستند ؟

آرایشگر متوجه حرف های خودش شد و دیگر حرفی برای گفتن نداشت .

حقیقت این است که :

آرایشگر وجود دارد اما این خود مردم هستند که پا پیش نمی گذارند .

 و مطمئناً خداوند وجود دارد اما این مردم هستند که به سویش نمی روند و جستجویش نمی کنند . لذا دلیل این همه درد و رنج در این دنیا همین هست .

با تشکر از دوست همنوردمان داریوش شاکری

بعضی وقت ها فراموش می کنیم کی هستیم و کی بودیم و چه باید انجام دهیم .

یه داستان کوتاه برای اینکه کمی به خود بیاییم و قدردان اطراف خود باشیم .

فراموشی

پیرمرد با عجله از کنار خیابان در حرکت بود .

هنگام عبور از خیابان  با ماشینی برخورد کرد و او را به بیمارستان رساندند .خوشبختانه صدمه ی زیادی ندید اما دکتر برای اطمینان بیشتر به او گفت : باید برای گرفتن عکس رادیولوژی کمی صبر کند . پیرمرد باز هم عجله داشت و اصرار به  این داشت که باید هرچه زودتر به همسرش که در آسایشگاه سالمندان هست برود و صبحانه ای را که  برای او تهیه کرده به  او برساند ...

لطفاْ ادامه مطلب را کلیک بفرمائید .

قلب جغد پير شكست

جغدي روي كنگره هاي قديمي دنيا نشسته بود. زندگي را تماشا ميكرد. رفتن و ردپاي آن را. و آدمهايي را مي ديد كه به سنگ و ستون، به در و ديوار دل مي بندند. جغد اما مي دانست كه سنگ ها ترك مي خورند، ستون ها فرو مي ريزند، درها مي شكنند و ديوارها خراب مي شوند. او بارها و بارها تاجهاي شكسته، غرورهاي تكه پاره شده را لابلاي خاكروبه هاي كاخ دنيا ديده بود. او هميشه آوازهايي درباره دنيا و ناپايداري اش مي خواند و فكر مي كرد شايد پرده هاي ضخيم دل آدمها، با اين آواز كمي بلرزد.

كوهنوردي مي خواست بلند ترين قله ها را فتح كند .

بالاخره بعد از سال ها ماجراجويي را شروع كرد ، و اما از آنجايي كه آوازه فتح قله را فقط برای خود  مي خواست تصميم گرفت به تنهايي اين كار را انجام بدهد.

او شروع به بالا رفتن از كوه كرد اما دير وقت بود و بجاي چادر زدن به بالا رفتن ادامه داد تا كم كم هوا تاريك و تاریک تر شد....!

یه پیام از طرف شخصی بنام یه دوست مرا به یاد این داستان قشنگ انداخت که بد ندیدم آن را برای دوستان عزیزم در اینجا بیاورم .

از آنجا که ماه رمضان هم در پیش است و بجا آوردن صله رحم از واجبات دین ماست بد نیست به اطرافیانمان و بویژه دوستان خوبمان عنایتی هم داشته باشیم .

در این ماه عزیز و گرامی از همه ی دوستان التماس دعا دارم .

و اما داستان ...

يكي از روزهاي سال اول دبيرستان بود. من از مدرسه به خانه بر مي گشتم كه يكي از بچه هاي كلاس را ديدم. اسمش كايل بود و انگار همه‌ي كتابهايش را با خود به خانه مي برد.

با خودم گفتم: ”كي اين همه كتاب رو آخر هفته به خانه مي بره. حتما اين پسر خيلي بي حالي است!“