سلام

گزارش صعود به قله همیشه سرافراز دماوند را در ژست قرار دادم و ان شاالله نکات فنی را در گزارش بعدی قرار خواهم داد . امیدوارم مورد قبول دوستان خوبم باشد .

روز دوشنبه ساعت 17 شیراز را به قصد دماوند ترک کردم .با اتوبوس بین شهری به سمت پلور حرکت کردم . سه شنبه حدودای ساعت یک ربع به یازده به پلور رسیدم و از اتوبوس پیاده شدم .وارد رستوران بین راهی شدم تا آدرس قرارگاه فدراسیون کوهنوردی را بپرسم که با آقای قاسمی راننده وانتی که کارش بردن کوهنوردان به محل های مشخص شده جهت صعود به دماوند است آشنا شدم . خوب بنده ی خدا چون سودش در میان بود مرا راهنمایی کرد و رفتیم قرارگاه فدراسیون و از آنجا مقرر کردیم که با هزینه 65 هزار تومان مرا به اخرین پارکینگ جهت جبهه جنوبی ببرد ، که پس از خرید مابقی مایحتاج این برنامه راهی مسیر شدیم . ساعت 11:50 دقیقه حرکت کردیم و حدود 13:15 دقیقه هم از ماشین پیاده شدم و آقای قاسمی مسیر را یکبار دیگر به من نشان داد و از ایشان خداحافظی کردم .

حدود سه ربع ساعت سر حوصله لباس هایم را تعویض کردم و کوله ی خود را آماده کردم و ساعت 14 راهی پناهگاه سیمرغ شدم .

لطفاْ برای خواندن باقی گزارش بر روی ادامه مطلب کلیک نمایید .

این گزارش ادامه دارد .

سلام خدمت همه همنوردان و کوهنوردان ایران زمین.

دیشب بر و بچه های گروه طبیعت دوست به شیراز بازگشتند و اعضای گروه با یک موفقیت دیگر به خانه هایشان بازگشتند .

به سرپرست ( سرپرستان ) و هیئت مدیره گروه تبریک عرض می کنم و برای تمامی ایشان آرزوی سلامتی و سربلندی در فتح قله های رفیع ، را از خداوند منان مسئلت دارم.

گرچه هنوز گزارش درست و حسابی به دستم نرسیده ولی خبرهای خوب و متاسفانه بد قله را می شود از گوشه و کنار دریافت کرد .

خبرهای خوب خوب اینکه ، تمام نفراتی که از جبهه های شمالی و غربی و شرقی به سمت قله حرکت کرده بودند به سلامت به قله رسیدند و قله همیشه سرفراز دماوند را ، بوسه باران کردند .

گروهی هم که از جبهه جنوبی بالا رفتند غیر از چهار نفر ، همگی به قله صعود کردند و سالم و سلامت قله را صعود و در نهایت به پایین قله هدایت شدند .

همنوردانی که موفق به صعود قله نشدند : دو نفر از آقایان که بخاطر کهولت سن - بالای ۵۵ سال - و احتمالاً مشکلات ارتفاع و دو نفر از بانوان گروه .

برای همه ی این عزیزان توفیق سلامتی دارم .

اما خبر متاسفانه بد اینکه دماوند این بار نیز ،دو تن از کوهنوردان را اسیر خود کرد و دو نفر دیگر در این بلند منظر ایران زمین ، جان به جان آفرین تسلیم شدند .

از علت مرگ و گزارش این اتفاقات هنوز خبر کاملی در دست نیست .تا آنجایی که مطلع شدیم و حتی سرپرست برنامه جبهه جنوبی گروه یکی از ایشان را بسکت کردند ، آقایی حدوداً ۴۵ ساله ، که به علت ایست قلبی در بارگاه سوم جان به جان آفرین تسلیم حق شده اند و دیگری ظاهراً بانوی کوهنوردی می باشد که ایشان نیز در هفته ی گذشته در ارتفاعات دماوند به ملکوت پیوستند .

برای این دو عزیز از دست رفته ، از خداوند بلند مرتبه ، طلب رحمت و مغفرت را خواستاریم و برای خانواده هایشان صبر و طول عمر با عزت ، روحشان شاد ، نامشان پرآوازه .

روز کوهنورد در شیراز هم مثل تمام گوشه و کنار این مرز و بوم با شکوه هر چه تمام تر برگذار شد .

از تمام دوستانی که عکس یا عکس هایی از این روز دارند و تمایل دارند که در سایت و وبلاگ با اسم خودشان ، عکس ها را به نمایش درآوریم تقاضامندم که عکس هایشان را با ذکر مشخصات خود و ذکر خصوصیات محل و مکان عکس خود برای من اسال نمایند تا در این وبلاگ و سایت طبیعت دوست قرار دهیم .

سردی آب ، تاریکی غار ، سکوت و آن همه زیبایی آب نماها و قندیل ها ، از دهانه ی باریک و تکه سنگ هفت ، هشت متری اول راه و دالانهای تو در توی غار تا دالان چهارم و سیفونی آن قسمت و بالاخره دالان آخر . شنا در آب سرد و آی ... چه افسوس که تمام این زیبایی ها خیلی زود به آخر خاطره رسید .

و اما چون در مسیر پیدا کردن روستای دنگزلو زمان زیادی از دست دادیم و طبق برنامه پیش نرفته بودیم ساعت 23 شب وارد مسجدی شدیم که بجای مدرسه در اختیارمان قرار داده شد . البته آنجا خیلی بهتر از مدرسه بود . خانه ی خدا گرم ، راحت ، بزرگ و دارای امکانات رفاهی عالی بود .برنامه تغییر کرد و ...

ساعت 4:00 صبح بیدار باش زده شد و 4:30 به طرف غار حرکت کردیم و 4:45 دقیقه پای دهانه ی غار بودیم. سرپرست گروه یک بار دیگر موارد و تذکرات لازم را یادآوری کرد و وارد غار شدیم .

دهانه ی غار کوچک بود به طوری که باید دراز کش از آن وارد غار می شدیم . بعد از ورود به غار چهار ، پنج قدمی که برداشتیم به محوطه کوچکی رسیدیم که به ظاهر شبیه دو راهی بود ، از سمت چپ راه مان را ادامه دادیم (در واقع از سمت راست راهی وجود نداشت ) بیست متری که جلو تر رفتیم به تخته سنگی با طول حدود هشت متر رسیدیم که برای ادامه مسیر می بایست از آن بالا برویم . تخته سنگ را پشت سر گذاشتیم و دالان اول را که خالی از آب بود را طی کردیم .در فصول باران خیز این دالان، دارای آب می باشد که اکنون به علت خشک سالی از آب خبری نبود به دالان دوم رسیدیم و از آنجا بر روی تیوپ سوار شدیم و ابتدا دالان دوم و سپس دالان سوم را با تیوپ پشت سر گذاشتیم .دالان چهارم و دیگر مجال تیوپ سواری نبود تنی به آب سرد زدیم و دالان چهارم که به شکل سیفونی معروف است را رد کردیم ، دالان پنجم نیز خشک بود و در نهایت آخرین دالان . دالان ششم را با تیوپ رد کردیم در دالان آخر اوج زیابیی ها دیده می شد .تبارک الله به خلقت خالق بی همتا . استلاکتیتها و استلاگمیت های زیبا ، ( قندیل های زیبا ) و توصیف نشدنی .جای همه دوستان خالی .

مسیر برگشت را به علت اینکه تیوپ سوراخ شد و دیگر غیر قابل استفاده بود را به اب زدیم و سه دالان را با گذشتن از آب سرد گذر کردیم و به نزدیکی های دهانه ی ورودی رسیدیم .به تخته سنگ هفت ، هشت متری که رسیدیم با طناب و حمایت کردن دوستان ، از تخته سنگ پایین آمدیم و درنهایت برنامه غار نوردی گروه ، بعد از حدود سه ساعت به اتمام رسید . سرانجم مسیر را با همه ی زیبایی هایش پشت سر گذاشتیم و از غار خارج شدیم .

ما ساعت 7:45 دقیقه از غار خارج شدیم .کنار رودخانه حدود یک ساعتی را به استراحت پرداختیم سپس به مسجد برگشتیم و با صرف صبحانه و بستن کوله هایمان ساعت ۱۰:۳۰ سوار اتوبوس شدیم و به سمت شیراز حرکت کردیم .ساعت ۲۰ هم به شیراز رسیدیم و برنامه عملاً به اتمام رسید و برای من و اکثر دوستان خاطره یکی دیگر از زیبایی های عالم در ذهنمان نقش بست .

در آرزوی دیدن زیبایی های دیگر ایران عزیزمان و این کره ی خاکی .